Οι νηπιαγωγοί, γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να εργάζεσαι σε ένα σχολείο που συχνά λειτουργεί στα όρια: κτιριακές ελλείψεις, αυξημένος αριθμός παιδιών, ελλιπές βοηθητικό προσωπικό, διοικητικός φόρτος που δεν αναλογεί στην πραγματικότητα του νηπιαγωγείου. Γνωρίζουμε επίσης – και δεν το κρύβουμε – ότι ακόμη και οι μόνιμες νηπιαγωγοί συναντούν δυσκολίες στην άσκηση θεμελιωδών και νόμιμων δικαιωμάτων τους, όπως οι άδειες κύησης, ανατροφής ή αναρρωτικές άδειες, μέσα σε ένα σύστημα που συχνά αντιμετωπίζει την απουσία ως «πρόβλημα λειτουργίας» και όχι ως αυτονόητο εργασιακό δικαίωμα.
Αναλογιστείτε, λοιπόν, τι σημαίνει αυτό για μια αναπληρώτρια.
Τον Νοέμβριο του 2023, συναδέλφισσά μας αναπληρώτρια νηπιαγωγός τραυματίστηκε σοβαρά εν ώρα εργασίας, μέσα στο σχολείο της, εξαιτίας καταγεγραμμένης κακοτεχνίας σε σκαλοπάτι. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και χρειαζόταν τετράμηνη αποκατάσταση. Κι όμως, το θεσμικό πλαίσιο της επέτρεπε μόλις 15 ημέρες αναρρωτικής άδειας.
Δεκαπέντε ημέρες.
Για κάταγμα.
Για χειρουργείο.
Για εργατικό ατύχημα.
Η συναδέλφισσα υποχρεώθηκε να επιστρέψει στο σχολείο με πατερίτσες, χωρίς να έχει αναρρώσει, επειδή διαφορετικά θα έχανε μισθό, προϋπηρεσία και πιθανόν τη δυνατότητα να εργαστεί την επόμενη χρονιά. Αυτό δεν είναι «διοικητική λεπτομέρεια». Είναι θεσμοθετημένη ανισότητα.
Οι αναπληρώτριες και οι αναπληρωτές νηπιαγωγοί εργάζονται δίπλα μας, με τα ίδια ακριβώς καθήκοντα, την ίδια ευθύνη για την ασφάλεια και την εκπαίδευση των παιδιών, το ίδιο παιδαγωγικό βάρος. Κι όμως, το κράτος τούς αντιμετωπίζει ως εκπαιδευτικούς δεύτερης κατηγορίας. Άνισα δικαιώματα στις άδειες. Περιορισμοί στην αναρρωτική κάλυψη. Διαρκής εργασιακή ανασφάλεια.
Ως μόνιμες νηπιαγωγοί, δεν μπορούμε να σιωπούμε. Γιατί αν σήμερα μια αναπληρώτρια επιστρέφει τραυματισμένη στην τάξη για να μη χάσει το δικαίωμα στην εργασία, αύριο το ίδιο μοντέλο αυθαιρεσίας θα στραφεί συνολικά απέναντι στον κλάδο.
Η αγωγή της συναδέλφου κατά του Δημοσίου, ενώ είχε οριστεί να εκδικαστεί τον Νοέμβριο του 2024, αναβλήθηκε για τον Φεβρουάριο του 2026. Η καθυστέρηση αυτή προσβάλλει όχι μόνο την ίδια αλλά και κάθε νηπιαγωγό που εργάζεται σε συνθήκες επισφάλειας και κινδύνου. Δεν πρόκειται για μια «προσωπική υπόθεση». Είναι ζήτημα αρχής: αναγνώριση εργατικού ατυχήματος, ίση μεταχείριση, αξιοπρέπεια.
Δηλώνουμε ξεκάθαρα:
· Δεν αποδεχόμαστε νηπιαγωγούς πολλών ταχυτήτων.
· Δεν αποδεχόμαστε άνιση πρόσβαση σε θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα.
· Δεν αποδεχόμαστε την επιστροφή τραυματισμένων εκπαιδευτικών στην τάξη επειδή το επιβάλλει η επισφάλεια.
Η δικαίωση της συναδέλφου
είναι δικαίωση ολόκληρου του κλάδου.
Η εξίσωση των δικαιωμάτων αναπληρωτών και μονίμων δεν είναι «παραχώρηση». Είναι
αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας.
Οι νηπιαγωγοί γνωρίζουμε τι σημαίνει ευθύνη. Κρατάμε στα χέρια μας παιδιά τεσσάρων και πέντε ετών. Δεν μπορεί το κράτος να απαιτεί από εμάς επαγγελματισμό, αφοσίωση και αυταπάρνηση, την ίδια στιγμή που αρνείται την ισότητα και την προστασία.
Στεκόμαστε δίπλα στη
συναδέλφισσα.
Απαιτούμε την πλήρη δικαίωσή της.
Απαιτούμε ίσα
δικαιώματα για όλες και όλους.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ στις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στη συνάδελφο των Συλλόγων Π.Ε. την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου, ημέρα εκδίκασης, στις 8:45 στο Πρωτοδικείο Αθηνών, Λ. Αλεξάνδρας και Δέγλερη.
Γιατί η αξιοπρέπεια στην εργασία δεν είναι προνόμιο. Είναι δικαίωμα.
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου